De stand van zaken...

Ik loop nu mijn rondje. Strek even mijn benen na 3 dagen in mijn bed te hebben gelegen. Schijnbaar iets verkeerd gegeten waardoor ik nu aan twee kanten heksensoep produceer. Ik eet weinig en lig doelloos in mijn bed. Mijn derde boek van deze week is uit. Al mijn records zijn gebroken.

 

Deze week had ik een dipje. Omdat ik ziek was maar ook door onvoldoende afleiding in de dagen voorafgaand. In tegenstelling tot andere weken, die veelal volgepland waren met salsa, japanse dans, engelse les, kookles en andere uitjes heb ik de hele afgelopen week daar niks aan gedaan. Salsa is afgelopen. De leraar ging reizen. Engelse les ging niet door vanwege de teachings van de Dalai Lama. De teachings van de Dalai Lama woonde ik niet bij omdat ze onder schooltijd waren en omdat ik in het weekend ziek was. Japanse les bleek na de proefles geen succes. De Indier die met mij de kunst van deze dans wilde ervaren bleek na 5 minuten te moe om verder deel te nemen aan het interessante programma wat de monnik voor ons had samengesteld. Hij nam plaats op de bank en keek toe. Na de warming up volgden sensuele lichaamsbewegingen. Vloeiend en veel vooroverbuigend. De man had een goeie plaats gekozen, ik de foute kleding. Licht geergerd vroeg ik de man deel te nemen aan de les maar met zijn excuus van de late tantrayoga op de avond voorafgaand moest ik het doen. Hij bleef kijken terwijl de oefeningen vrijer en moeilijker werden. Moeilijker omdat ik een oplevende en stervende bloem moest uitbeelden met mijn lichaam onder toeziend oog van de man die mij wegens zijn uiterlijk al vanaf het begin niet had aangestaan. Ik moest liggen, mijn benen gespreid, springen, bukken, sensueel zijn, dansen. Zijn ogen voelden als priemen. Blij was ik toen het begon te regenen en we moesten schuilen in het klooster. De man verliet de prachtige zaal voortijdig. Ik volgde een half uur later. Deze sport was voor mij te vrij. De man had mijn mening eveneens niet positief beinvloed. De man gaf aan zijn bed op te zoeken. Na 351 treden, die ik samen met de monnik in de kletterende regen onder zijn paraplu was opgelopen, zag ik de man in een restaurant zitten. Zwaaiend riep hij me gedag. Ik deed net of zag ik hem niet.

 

Yoga, Hindi en de kooklessen bleven over. Allen had ik ze bij dezelfde man. Een reiki en meditatieteacher die voor zichzelf yoga beoefende. Omdat hij het fijner vond om samen yoga te beoefenen (alleen zou hem aan eten moeten hebben doen denken) had hij mij gevraagd en op enig aandringen had ik ‘ja’ gezegd. De grote groeplessen elders die ik twee maal had bezocht waren geen succes geweest maar ik wist dat yoga goed voor me zou zijn en dus besloot ik het te proberen. Mits een uur per dag in plaats van de gewenste twee en mits ik kon stoppen wanneer ik wilde. Dat kon.

 

Na iedere les, die me prima voldeden, hadden we Nederlandse en Hindiles. Ik leerde hem het Nederlands, hij mij het Hindi. Ik genoot ervan die zinnen onder vrienden in praktijk te brengen. Ze vonden het fijn dat ik hun taal probeerde te speken. Ook had ik van deze teacher kookles omdat ik geinterseerd was in de Indische keuken en hij daar wel raad mee wist. Na vele lessen yoga hadden we dan eindelijk ons eerste kookuitje gepland. Ik had keurig de boodschappen gehaald en samen kookten we 2,5 uur in zijn krappe keuken. Ik was te moe om nog opmijn benen te staan, mijn honger was al verdwenen. Hij creeerde een tafel, stak kaarsen aan en deed het licht uit. Omdat ik bij hem nooit eerder een gevoel van onbehagen had gehad, omdat ik al meerdere malen met gesloten ogen, toch altijd alert, naast hem op een matje had gelegen, voelde ik nu niet direct angst of spanning. We hadden een goede middag gehad, ik had geen zorgen. Op sierlijke wijze haalde hij een fles wijn tevoorschijn. Mijn eerste wijn sinds 10 weken. Ik besloot na 1,5 te stoppen. Het eten was prima. Gevulde paprika met een iets te droog mengsel van kruiden, bloem en limoen. Als bijgerecht chapati, een Indisch brood. De gesprekken waren goed. Simpel, open, over reiki, spiritualiteit, eten, yoga, zijn familie en reizen. Toen hij tijdens het gesprek over reiki, we waren al aan ons dessert, chocola, begonnen, mijn hand pakte meende ik in eerste instantie dat dat een onderdeel van zijn reiki verhaal was. Toen hij zijn andere hand op de mijne legde, mijn handen waren geklemd tussen de zijne, vroeg ik hem naar de betekenis ervan en wilde ik mij losmaken. Kans daartoe kreeg ik niet. Hij hing al boven me, zijn handen waren al waar ze niet moesten zijn, zijn lippen raakten bijna de mijne en toen ik mijn hoofd daarvan weg draaide zag ik al een ballon op het kastje liggen. Ik trok me weg, stootte hem af en vroeg direct wat dit te betekenen had. Een gesprek startte en ik was blij dat ik hem van me had kunnen afduwen. Al was hij een tengere jongen, hij had me goed te pakken en ik wist dat de deur op een slot zat. Hij vroeg me naar het waarom van mijn weigering. Ik had hem beter kunnen vragen naar het waarom van zijn handelen. Met mijn antwoorden, dat ik toch niet zomaar met hem wilde zoenen, sexen of wat dan ook nam hij geen genoegen. Iets beters kon ik op dat moment ook niet bedenken. Verstrikt in leugens vertelde ik dat ik een vriend had. Met moeite ging hij daarmee akkoord. De wijnfles, die nog voor eenderde gevuld was, pakte hij op. Hij schonk geen glas meer in maar nam hem aan zijn lippen en dronk hem leeg. Hij had zo zijn best gedaan; de kaarsjes, de chocola, de muziek en de wijn. Ik complimenteerde hem daar op, om te laten zien dat ik het apprecieerde maar dat ik daar op deze manier niet in verder wilde gaan. Hij had me daarmee zijn romantische kant willen laten zien zei hij.

Ik wilde de sfeer, die tot voorheen altijd goed was geweest, niet erger maken dan hij al was. Ik wilde de avond graag beeindigen en daarom vroeg ik, meer uit respect, of ik hem nog kon helpen bij het opruimen en de afwas. Dat kon. En dat heb ik gedaan.

 

Na afloop heb ik een vriendin opgezocht en lang met haar gesproken. De hele nacht. Ik voelde me stom, naief en dom. Dom omdat ik het niet goed genoeg had zien aankomen. Al was ik tevreden met hoe ik had gereageerd, als was ik blij dat daardoor gelukkig niks was gebeurd, ik voelde me stom omdat ik bij hem de gedachte moet hebben opgewekt dat het wel kon. Ze zeiden dat hij stom was maar het gevoel verdween niet.

 

Sindsdien, en niet alleen door deze gebeurtenis, maar een blond meisje wordt hier iedere dag op de thee (...) gevraagd, voor diner of gewoon lekker concreet ‘ I want your ass tonight’, heb ik een grote afkeer tegen iedere man die over straat loopt. Allemaal flirten ze, loenzen ze of trekken ze aandacht.’I WANT SEX’ of ‘I WANT VISA’ staat met grote letters op hun voorhoofd gecalculeerd.  Ze komen je achterna, ze bevragen je, ze lopen de trap af en, wanneer ze je zien, achterstevoren weer op. Ik heb er even helemaal genoeg van. Ik heb het gevoel soms niet helemaal mijzelf te kunnen zijn. Als ik lach dan betekent dat een ‘ja’ op het verzoek te trouwen. Wil ik een kop thee aannemen dan is dat een ‘ja’ op het verzoek de avond onder de dekens door te brengen. Had ik het voorheen over Indiers dan steek ik nu van wal wat betreft de Tibetanen. Er lopen hier zoveel Tibetanen rond, zo lief dat ik ze het liefst allemaal mee naar huis nam. Maar waarom liet ik mezelf deze week kennis maken met Tibetanen die willen trouwen voor een visa? Die niet willen dat je langs komt voor engels maar voor een snelle wip? Waarom wordt mijn beeld van de goede burger ingewisseld voor een mengsel van liefhebben, minachting en afschuw?

 

Vanmorgen nog liep ik de trap af en werd mijn aandacht getrokken door een Tibetaanse vrouw die een naaktslak van de trap verwijderde en hem op een groene plant in de natuur eromheen plaatste. Vertederend en echt. Het maakte me op dat moment zo blij, zo intens gelukkig. De wereld was mooi. Dat vertelde ik mijzelf. Maar verder dalend zag ik een Punjabi oneerbiedig de, in vrolijk gekleurde doeken gewikkelde, Indiase vrouwen van de laagste kasten, hun het zware werk wijzen. Ik vroeg mij af of zij ook zo over deze wereld dachten. De vrouwen droegen gouden knoppen in hun neus, hadden een sierlijkere tikka dan de meeste Indiers en ze droegen vele sieraden. Ze waren mager, als visgraatjes. Ze werkten had, vaak aan ondankbare klussen wat door het weer achteraf teniet werd gedaan. Toch, dankzij dat alles, lachten ze naar me. Iedere dag opnieuw dat ik ze passeerde. Ik vroeg me af of ze, zo rijk ze aan kleding leken, zich ook van binnen voelden..

 

Philip zei mij in Nederland al: ‘India zal je liefhebben en het zal je tegenstaan’. ‘Op het ene moment kun je Indiers wel schieten, op het andere moment wil je ze nooit meer verlaten.’ Zo gaat het. Ook deze week. Of ik ze lief heb of dat ze me tegenstaan laat ik voor vandaag maar even open  (.....)

 

 

 

 

P.S. Dit weekend reis ik per trein naar Amritsar - Golden Temple (zie google). Volgende week verslag!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Reacties 8

Esther 30-09-2008 18:50

Nynke,

briljant, dank voor je kippevel-bezorgende verhaal!

Kus Esther

Amanda 01-10-2008 10:47

Jeetje Nynke,
ik skrik mij dea!
Gelokkich koest dy sels fan him los meitsje.
Potverdorrie.
Dan sit de skrik der toch even goed yn.
Hast it wol wer hiel moai op skruiwn.
Kist wol in boek meitsje fan al dyn reisferhalen!
Ik hoop dast dy gau wer wat better fielst.
xxx

Tante Gitte 01-10-2008 21:57

Lieve Nynke, ik ben het helemaal met Esther eens!!
Ik vind je geweldig! We zijn allemaal trots op je......
blijf alert! Liefs van mij

Marije 02-10-2008 21:48

Nynke, wat bist it topper! We bliuwe natuurlijk friezen!
Machtig om dyn ferhalen wer te lesen!
Keep up the good work!
x

Marrit 03-10-2008 13:54

Nynke, wat een verhaal! Gelukkig is het goed afgelopen die avond.
Mooie foto's, die zeggen idd al genoeg!!
Voorzichtig en ben benieuwd naar je volgende verhaaltje

Liefs Marrit

Esther (Curacao) 04-10-2008 12:27

He Nynke,
Wat een verhaal, het is net of ik een boek zit te lezen, zo mooi kun je alles verwoorden.
Mooie foto's ook.
Kijk uit naar je volgende verhaal!

Liefs Esther

Mariel 04-10-2008 14:05

Wat een verhaal!! Gelukkig is het goed afgelopen. Maar wat kan jij goed schrijven, ben benieuwd naar je volgende verhaal.

Liefs Mariël

Wypkje 08-10-2008 17:42

Hee Nynke!

Wat 'n ferhaal!

Ik bliuw dy lezen, erg leuk!

xxx Wypkje

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer