Sherab

Lieve allemaal,

 

over een dikke week ben ik weer in Nederland. Een leuke maar soms ook een benauwende gedachte. Maar goed. Nu druk met de laatste dingen. Mijn vriendschap met Lhamo wordt steeds hechter. Ik heb eerder over haar verteld. Haar levensverhaal heb ik nooit beschreven; te lang, te ingewikkeld en te veel rare dingen. Ik heb daar meer tijd voor nodig. Sherab is de monnik die ik vanaf het begin van dit jaar les geef. Naast Lhamo wil ik ook hem graag helpen. Hieronder zijn verhaal. Ik schrijf het snel, kan nog 15 min. internetten...

 

 

Sherab is de jongste zoon uit een gezin van 4 kinderen. Ze wonen in het oosten van Tibet. Vader en moeder boeren. Als gebruikelijk werken ook de oudste zonen op het land.

Wanneer Sherab in een schoolleeftijd komt zijn er alleen maar Chineze scholen in de buurt. Tibetaanse scholen zijn er niet. Sherab wil graag leren maar moeder staat niet achter het Chinze regime en laat haar zoon niet naar deze school gaan. Zij stuurt Sherab daarom op 7 jarige leeftijd naar een klooster dicht bij hun huis. Hij moet daar monnikkleren dragen en gaat een boedhistisch bestaan leiden. Bij grote gebeden komt moeder naar het klooster en in de weekenden gaat Sherab soms naar huis. Hij ziet zijn familie nog met regelmaat.

 

Dat verandert als Sherab graag naar een groot klooster met goede opleidingsmogelijkheden in Lhasa, de hoofdstad van Tibet, wil. Zijn moeder vindt dat goed. Alshij 14 jaar is laat hij zijn moeder achter zich en gaat met een andere monnik van zijn klooster naar Lhasa. Dit zal het laatste moment zijn dat hij zijn moeder heeft gezien (vader is overleden).

 

In plaats van de keuze voor een klooster in Lhasa had Sherab ook nagedacht over vluchten naar India. In Tibet waren de Chinezen. Er was daar geen vrijheid en geen goede opleidingsmogelijkheden. Moeder vond de keuze naar India te gaan echter niet goed.

Nu Sherab enkele maanden in Lhasa was leerde hij een andere monnik kennen. Al snel vertelde deze monnik Sherab dat hij binnenkort naar India zou vluchten. Daar raatk Sherab enthousiast over. Ook hij ziet de zon in het buurland schijnen en weet dat vele mensen hem op dit pad al zijn voorgegaan.

Zijn vriend die hij uit zijn ouderlijke klooster had meegenomen, waarmee hij een kamer en zijn vrije tijd deelde, vertelde hij niks over zijn plannen. Hij was te bang dat ook maar iemand zijn plan verraaden zou waarna de Chinezen hem zouden oppakken. Ook zijn moeder zou hij niet over zijn vlucht vertellen.

 

Hij had zijn onderzoek in de stad gedaan, een groep en een guide gevonden en de datum van vertrek stond vast.

Met een jeep vertrok hij met guide en 14 vluchtelingen naar een stad dicht bij de grote bergen die hij over moest om in Nepal te komen. Rechtstreeks naar India was niet mogelijk, die bergen waren tehoog.

Vanaf deze plaats is de groep verder gaan lopen tot voorbij de Tibet-Nepal grens. Ze deden daar 1 maand en 7 dagen over. Op plaatsen waar het veilig was liepen ze overdag. Wanneer er Chinezen in de buurt waren sliepen ze overdag en liepen ze ‘s nachts.

De tocht van Sherab speelde zich af in koude wintermaanden. Dat betekende flink afzien. Naast een rugzakje volgepropt met eten was er geen ruimte voor waardevolle spullen of kleren. Hij had 1 paar kleren aan, daar moest het mee gedaan worden.

Toen de groep een grote rivier moest oversteken werd Sherab banger. Hij moest door het diepe koude water en zwemmen kon hij niet. Hij laat me op dat moment zien hoe hij aan de andere kant kwam.. Hij pakt met zijn vingers zijn ‘hemdbandjes’ en trekt ze omhoog. Hij legt uit: Ik kan in mijn tas alleen eten mee. Er zat een bakje in met noodles en veel lucht. Die wilde naar boven. Mijn tas redde mijn leven, hij hield me boven water als zwembandjes.

 

Aan de overkant was hij dan wel gekomen. Zijn kleren waren nu nat en droge waren niet aanwezig. Het was vlak voor de nacht. Ze zouden snel slapen.

 

 

Wanneer de groep door bossen liep en daar bleef slapen waren kampvuren mogelijk, maar wanneer ze over vlakten liepen was dat wegens gebrek aan hout niet mogelijk. Dat was zo na deze  dag door de rivier. Sherab kon die nacht niet slapen. Hij had het zo koud. ‘s nachts veranderde het water in ijs. Het werd hard. De nacht overleefde hij. Vroeg in de ochtend zetten zij hun tocht voort. Ze moesten over de bergen. De berg op! Dat was fijn zegt Sherab want door het lopen vielen de ijsstukken van mijn kleren. Toen we bovenaan waren kwam de zon op en langzaam werd het warm en droogten mijn kleren. Dat was heerlijk.Ondertussen had hij overal op zijn benen en tussen zijn zij en armen sneeen van de ijsstukken die door de schurende beweging zijn lichaam hadden gepijndigd.

 

 

De tocht ging voort voor vele dagen. Het bleef koud en de tocht bleef zwaar. Chinezen zagen ze geregeld. Ze moesten stil zijn, zich verstoppen en ‘s nachts lopen.

In mijn tas had Sherab alleen eten. Tsamba; een mengsel van boter, meel, suiker en water. Biscuitjes en pakjes noodles die hij hard op at.  Al wist hij dat hij zuinig moest zijn, het eten raakte op. Mensen moesten delen en leefden op kleine hoeveelheden. Onderweg konden ze nu niks meer krijgen.

Sherab moest nog 7 dagen lopen toen al het voedsel opgeraakt was. Hij was hoog in de bergen en liep dagen op niks. Hij verzwakte ontzettend en werd magerder met de dag.

Toen hij uiteindelijk in de verte een aardappelveld zag liggen wist hij al zijn energie bij elkaar te sprokkelen en rende naar de boer die op dat moment op het land aan het werk was. Hij vroeg of hij alsjeblieft een paar aardappelen mocht om tee ten. Hij kreeg 2 aardappelen van de boer. Daar moest hij het mee doen.

 

Die nacht sliepen zij niet ver van het aardappelveld. Toen iedereen sliep lag Sherab nog wakker. Hij kon niet slapen. Hij kon alleen maar aan de aardappelen denken. Stiekem sloop hij zijn bed uit en ging met zijn tas naar het aardappelveld. Hij vulde zijn zak tot dat er geen aardappel meer bij kon. Een eindje van de slaapplaatsen brandde het vuur nog na. Hij legde er zijn aardappelen in en roosterde ze zachtjes. Hij at en at. Maar aardappels zijn zwaar. Hij kreeg ontzettende buikpijn.

 

 

De gids bracht hen veilig over de grens. Ze waren nu in Nepal.  Ze hadden de Chinezen gepasseerd. Vanaf hier moesten ze zonder gids verder. Er waren bussen van deze plaats die naar Kathmandu, de hoofdstad gingen. Daar moesten ze heen. Daar was een vluchtelingenkamp of ze konden elders iets zoeken.

Ze verdeelden hun over kleine groepjes en voegden zich in verschillende bussen. In de bus ging het fout. Sherab en 5 andere vluchtelingen werden door de politie aangehouden omdat ze geen reisdocument of visa hadden. Sherab werd opgepakt en voor 5 dagen in de gevangenis gezet. Hier was geen eten. Hij dronk water. Soms kregen ze thee. De thee was gemaakt met boter en daarom erg voedzaam. Hij had nu 12 dagen, behalve de aardappelen, niets gegeten.

 

Sherab was ernstig verslapt en vermagerd. Hij trekt zijn wangen naar beneden om te laten zien hoe zijn gezicht er op dat moment uit zag. Hij zegt: ‘ ook deze spierballen had ik toen niet’.

 

Na 5 dagen gevangenis bracht de politie mij naar het tibetaanse vluchtelingenkamp in Kathmandu. Daar verbleef Sherab 3 dagen. Hij kreeg er eten, kleren en geld van de Tibetaanse regering in excile. Toen hij hier eindelijk kon eten at ik als een monster zegt Sherab. Ik at in plaats vna 1 bord 4 borden per keer. Ik schrokte alles naar binnen.

 

Na deze drie dagen ging hij per bus naar Delhi, de hoofdstad van India en vandaar naar Shimla. Hij kwam daar in een klooster. Hij was zo blij dat hij het gehaald had.

 

Toen hij daar was schreef hij zijn moeder een brief waarin hij schreef dat hij naar India was gevlucht en goed was aangekomen. Later hadden zij telefooncontact. Moeder was dolblij voor haar zoon. Hij leefde in een land van vrijheid en hij kon nu naar school gaan.

 Zijn moeder vroeg hij zijn beste vriend in Lhasa te bellen. Deze vriend bleek voor anderhalve maand heel Delhi te hebben afgezocht. Sherab was nergens gevonden.

 

 

Na 13 jaar in het klooster kwam Sherab naar Dharmsala. Hij is nog steeds erg blij. Als ik hem vraag of hij spijt heeft gehad van zijn keuze naar India te vluchtten zegt hij resoluut: nee! Geen moment’. Hij is blij. Over zijn toekomst kan hij weinig zeggen. Hij wil dolgraag terug om zijn moeder weer te zien. Maar Tibet is Tibet niet meer. Of dat ooit zal lukken weet hij niet.

 

Hij pakt mijn hand vast en zegt…. ‘2 weken dan ben jij weer thuis. Bij je vader en moeder’. ‘Wees daar ontzettend dankbaar voor!’

Reacties 8

Nynke 24-05-2009 15:02

Lieve Nyn,

Wat een verhaal, erg indrukwekkend. Heb zo'n zin om je weer te zien. Nou hou je nog ffe taai komende week, en we zien elkaar heel snel! Dikke kus!

Amanda 24-05-2009 19:46

wat een kippenvel verhaal, mooi geschreven!
Nog een week, wauw wat snel
Kunnen we dus wel weer eens even afspreken
dikke kus, goeie vlucht en succes nog deze laatste week, geniet er van!
xx

Esther 24-05-2009 20:56

Ongelooflijk verhaal, even een traantje weggepinkt bij het lezen van de laatste zinnen...Hoe kunnen we helpen Nynk?

marjolein 24-05-2009 21:31

hoi Nynke,
Op de valreep nog zo'n prachtig verhaal, als je thuis bent moet je contact zoeken met mijn vriendin Myra, ze schrijft boeken over tibetaanse nonnen en hun levensverhalen, ze spreekt een beetje tibetaans, werkt voor Free Tibet en gaat vaak in haar eentje naar Lhasa en Tibet, wie weet kan zij iets overbrengen van Sherab naar zijn moeder.
groet marjolein

Maaike 24-05-2009 23:10

Waauw.. Nynke! mooi verhaal

x

Desirée 25-05-2009 13:08

Hey Nyn!

Wat een mooi verhaal. Je hebt misschien niet altijd zin om weer naar Nederland te gaan, maar Sherab geeft je mooie woorden mee!

Geniet je laatste week, maar ook succes en sterkte met afscheid nemen!

Liefs Desirée

Nelleke 25-05-2009 17:33

Mooi verhaal Nynke! Wat bijzonder, al die verhalen van de mensen waar je mee optrekt.. je hebt het mooi omschreven! Heel veel liefs, Nelleke

saskia 28-05-2009 14:44

Hallo Nynke,

We wensen je een hele goede reis van je dierbaren in India naar je dierbaren in Nederland.
Afscheid nemen is nooit leuk,sterkte daarmee...Tot ziens.

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer