Met een ex nomaad een trekking door de Himalaya.

Conversation classes bij een organisatie vond ik een goed initiatief en een dankbare vorm van vrijwilligers werk. Echter de verplichting om naast school nog eens Engelse gesprekken te voeren apprecieerde ik minder.

 

Ieder donderdag bezoek ik samen met Philip een Tibetaanse school, een uur rijden hier vandaan. Dat bevalt prima. Voor het locale Hope Centre, wat voor iedere dag vele vrijwilligers zoekt, ben ik bewust niet beschikbaar. De lokalen zullen me er dan iedere dag heen loodsen. Die verplichting wil ik niet. Daarom heb ik sinds een 5-tal weken een groepje Tibetaanse monnik- en ex-monniken gevormd die ik een aantal maal per week bezoek. Ze zijn ongekend gemotiveerd, bijzonder gastvrij en hun kookkunsten zijn fantastisch. De bezoeken zijn ontzettend dankbaar. Het doet plezier mensen te kunnen helpen, hen te zien groeien en te zien genieten.

 

Gisteren zouden we met zijn vieren een trekking naar de sneeuwgrens maken, een tocht van meer dan 10 uren. ‘s Ochtends bleek de monnik echter ziek en besloten we de tocht met 2 van ons door te zetten. Al had ik thuis al pap gegeten, ik werd verplicht ook hun Tibetaanse ontbijt te veroveren. Dit machtige brood wat ik at met een mengsel van aardappel, ui, tomaat, boter en knoflook, viel als een baksteen op de maag. Hiermee moest ik de top wel halen. 8 uur verliet ik het gezellige kamertje van de Tibetanen en begon ik, samen met Tsering, aan de eerste treden van een lange tocht.

 

De eerste minuten waren zwaar. Wat wilde ik na dat ontbijt? Maar na zo’n 3 uur en de eerste thai lieten we de huizen die ver van ons het dal vulden achter ons en werd het mooier en mooier. Na 5 uren, af en toe flink vermoeiend lopen, kwamen we in een, zoals de backpackers dat hier zo mooi zeggen, ‘flow’ terecht. De hele route bestond uit stenen en was flink stijgend, alsof we een trap van een tiental duizend treden beklommen.

Het leek alsof we werden voortgeblazen. Ik raakte onder de indruk van mijn eigen prestatie; mijn kniekracht, energie en doorzettingsvermogen. Dit was grenzen zoeken, grenzen vinden en grenzen verleggen.

 

In Triund, het basiskamp voor het daarachter glegen bergengebied (foto) nuttigden we het aan het ontbijt gelijke lunch. Tibetaans krachtvoer. We hadden pracht uitzicht al begonnen op dat moment de wolken het dal te vullen.

 

We kwamen hoger en hoger, liepen gedurende lange tijd door dicht bemiste stukken en over reusachtige rotskeien (foto) die de gletsjers vulden. Tsering leefde in Tibet een nomadenbestaan. Al had ik dus geen officiele guid meegenomen, Tsering was een goede leider en kon mij veel vertellen. Ons hoogtepunt werd een prachtige gletsjer, meer dan 2 km hoger gelegen dan ons startpunt. (veel!).

 

Tijdens de route genoten we van Indische tempeltjes langs de route (waar we die rode stip opdeden), het uitzicht en de mensen.

Pret hadden we door de uitvinding van de zelfontspanner op de camera. Tsering het meeste wanneer ik binnen de 10 sec niet op tijd bij hem kon komen. Medelijden hadden we met de zwaar bepakte ezeltjes die we tijdens de trekking meerdere keren tegen kwamen.

 

De laatste anderhalf uur, het dal in zicht maar op grote afstand, was zwaar en lang.

Moe maar voldaan kwamen we terug in McLeod Ganj. De schermering deed zijn intrede. De zon en de maan schenen ieder aan een kant. De lucht vulde roze. De zon liet nog een keer voor hij onderging zijn warme stralen op de, nu goed zichtbare toppen, schijnen.

 

Na een heerlijke douche ging ik terug naar mijn vrienden waar de beter voelende monnik Sherab thukpa voor ons had gemaakt. Als een blok viel ik die avond in slaap.

 

Reacties 8

Hendrik 12-10-2008 11:39

Wow, wat een mooie foto's. Op en top genieten valt hieruit op te maken!!

Maaike 12-10-2008 12:16

nelleke 12-10-2008 12:20

Oh Nyn, Wat mooi beschreven weer! Wauw, wat is dat stoer, zo'n tocht van 10 uren! Die foto's erbij zijn ook geweldig! Het maakt het plaatje compleet.. Ik vind het superstoer wat je daar allemaal doet, je moet het maar kunnen! Petje af! Veel plezier en succes komende week en we horen!
Liefs Nel

Amanda 12-10-2008 20:15

waauw
wat moai!
do flikst it mar moai wer even
sjuchst der goed út!leuk om dy ek ris efkes op e foto te sjen

Klasiena 15-10-2008 11:21

Wat een goed verhaal en een mooie foto's!
Heb je ook nog even een mail gestuurd. Daar staat wat meer in dan dit korte berichtje
Tút Klasiena

Rinske 15-10-2008 21:33

Hey Nynke,
wederom mooie verhalen + foto's. Wat een belevenis, wij maken echt niks mee hier in Fryslan...verschil moet er zijn! Succes met alles, x Rinske

Wypkje 16-10-2008 20:22

Wow! Super! Moai ferhaal en moaie foto's!

Ik sjoch dy al hielendal nei dyn plakje draven binnen de 10 sekonden fan de selfontspanner. Haha!

xxx Wypkje (en john natuurlijk ek)

Arjanne 25-10-2008 18:47

Eej leave ex-huismattie!

Ik heb je net gemaid...Ik kwam er net achter dat ik dit verhaal nog niet had gelezen Wow,zo'n klimtocht is egt afzien,ma had niet anders van je verw8 dat je het zou halen!

Dikke sunchi!

p.s.Ben je afgevallen?Je koppie lijkt smaller!

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer