Heftige strijd voor vaderland.

Mijn woordenschat lijkt even niet te bestaan als ik de dag van vandaag wil beschrijven. Geen woorden kan ik vinden die deze avond omvatten.

Met onze Tibetaanse vriend liepen we van ons wellicht toekomstig huis in Dharmkot terug naar McLeod Ganj toen we hoorden dat op de Tibetaanse Art School, waar we langs liepen, die avond een dramaperformance en film over Tibet gepresenteerd zou worden.

Na onze vluchtige eettrip in McLeod, eindelijk behoorlijke Nederlandse frieten, konden we nog net de laatste 3 x 2-zits in de, met zo'n 700 Tibetanen gevulde zaal vinden. Met Britt naast me vraag ik me de eerste 10 minuten af wat de strekking van het Tibetaanse verhaal is. Een korte documentaire brengt helderheid. Dat beelden meer zeggen dan woorden wordt bewezen.

Toneelspel door leden van de 5 Tibetaanse organisaties van McLeod geeft een keiharde confrontatie met de recente geschiedenis. Tibetanen worden gemarteld; geslagen, geschopt, verminkt, vernederd, veroordeeld en gedood. Dit is werkelijkheid en dat wil er niet in.

Tibetaanse vrouwen om mij heen zie ik huilen of zoeken naar zakdoeken. Een oude man gaat staan en schreeuwt de zaal in dat, tussen de scenes door, niet geklapt kan worden. Niet voor zoveel leed, hoe goed het spel ook mag zijn.

Als mannen in groene pakken het toneel betreden vraagt Britt me fluisterend of dit dan de kwaden zijn. Dit is niet voor kinderogen. Maar hoeveel Tibetaanse kinderen denken niet iedere dag terug aan deze beelden van vroeger?

Tijdens het zien van een documentaire over de march to Tibet, gestart 10 maart j.l., groeit mijn respect voor de Tibetanen nog meer dan anders. Honderden monniken en nonnen proberen massaal om vanaf Dharmsala de hoofdstad van Tibet, Lhasa, te bereiken. Allen bereid te sterven voor en in hun vaderland. Allen wetende de consequenties van hun reis. 100 dagen hebben zij gelopen. Meermaals zijn ze gestopt, gearresteerd door de Indische politie of teruggebracht. Uiteindelijk hield de tocht op net voor de Tibetaanse grens. Gestopt door politie! Zoveel doorzettingsvermogen en wil om, zonder geweld, hun doel te bereiken. Toch zelf zo mishandeld, pijn gedaan. 

De beelden van deze avond zijn schokkend en heftig. De martelingen doen pijn. Dat dat echt gebeurt... dat doet pijn. Mensen om mij heen hebben het van zo dicht bij meegemaakt. En het gebeurt nog steeds. Wellicht op dit moment met hun familie. Geschokken en stil zitten we dicht bij elkaar.

Wanneer het programma eindigt wordt gezamelijk het Tibetaanse volkslied gezongen. Kippevel. Een heel apart gevoel.

In gespannen sfeer loopt de zaal leeg. Wanneer een organiserende vriend mij bij de uitgang vraagt hoe ik het vond kan ik met moeite ' verry impressive and heavy' er uit kramen. Mijn stem slaat bijna over.

Bij de uitgang kopen we t-shirts en vesten met Tibetaanse slogans. Mack en onze zichtbaar ontroerde vriend Sam Ten krijgen een vest. Sam Ten is nederig dankbaar.

In een stille stoet van verslagen Tibetanen lopen we, onder een zo toepassende sterrenhemel en met uitzicht op alle lichtjes in de bergen naar huis. Wanneer Sam Ten emotioneel zijn broederband met Mack verklaart knapt bij mij het .....

Deze avond was zo heftig, zo echt, zo waar. Wat zijn sommige dingen waard? Misschien iets om maar eens over na te denken. Ook al weet ik dat het de situatie niet verandert, die nacht kon ik alleen maar huilen...

Reacties 2

anke 06-08-2008 11:28

zet 'em op meid!

Wypkje 25-08-2008 21:09

Och jakkes. Ik wurd der stil fan.
Je wolle it wol feroarje, mar hoe?!

Groeten Wypkje

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer